Inlove ka ba talaga? Mahal mo nga ba siya talaga?

Para sa mga taong nanliligaw, nagbabalak manligaw, nililigawan, naliligaw, nag-iintay maligawan at nagbabalak lumagay sa gulo...ang love ay hindi minamadali...hindi pinipilit...at lalong hindi kinakarir... aray ko!

UNA: PAANO MO BA NASABING MAHAL MO NA SIYA?!?

Dahil ba natutuwa ka sa kanya? o kaya naman naaaliw ka? Naswee-sweetan ka ba ng sobra sa kanya? Kinikilig ka ba pag nakikita mo siya? At naha-high kapag naririnig mo na ang boses niya?eh teka muna...Baka naman infatuated ka lang...o kaya naman kagaya nga ng sagot mo...BAKA naaaliw ka lang...dahil kakaiba siya...may spark na hindi mo maintindihan...tsk tsk!! ang saklap nyan!

PANGALAWA: GAANO MO NA BA SIYA KAKILALA???!

Madali ba siyang mapikon? Paano ba siya mabadtrip? Madali bang mahalata kapag may topak siya? Ano ba ang madalas na isuot niya kapag nasa loob lang siya ng bahay? Short o pantaloon? Naka T_shirt ba siya o nakasando lang madalas? Gaano siya katagal maligo? Kumakain ba siya ng gulay? Tamad ba siya? Mas gusto niya ba ang manood ng tv kaysa magbasa? Ano ba ang tunay na pangalan niya? Ilan ba silang magkakapatid? Gaano ba kalaki ang pamilya niya? Ano ba ang kulay ng bubong ng bahay nila? Saan ba siya talaga nakatira? Alam mo bang puntahan? Nakatira ba siya kasama ang pamilya niya sa bahay na tinutuluyan niya? Malikot ba siya matulog? Alam mo ba kung kalian ang birthday niya? Ano ang mga paborito niya? Kulay, pagkain at kung ano-ano pa. Sa madaling salita: Aalam mo ba ang mga bagay-bagay tungkol sa kanya? Ang mga simpleng bagay na ginagawa niya? Alam mo ba talaga? Gaano mo ba siya kakilala?

PANGATLO: KAYA MO BA SIYANG TANGGAPIN???

As in TANGGAPIN ng buong-buo...sa lahat ng trip niya sa buhay...sa lahat ng katopakan niya...sa lahat ng pag-iinarte at pag-dadrama niya...sa lahat ng kasalanang nagawa, ginawa, at gagawin pa lang niya...sa lahat ng naiisip niya...sa lahat ng sasabihin niya...sa kilos niya...sa pananamit pa pala niya...sa pagsasalita...sa pananaw niya sa tao...sa lifestyle niya...sa uri ng pamilyang meron siya...sa uri ng kaibigang kasa-kasama niya...sa style niya pagdating sa love...sa kasweetan niyang natural...sa paglalambing niya...sa tawa niyang pagkalakas-lakas...sa manners niya...sa bisyo niya kung meron man...sa mga pang-aasar niya sayo...sa style niya pagdating sa pagsolve ng problema...sa problemang maaari ka ring masama...

PANG-APAT: KAYA MO BANG MAGING TOTOO???

kaya mo bang makita yung sarili mo na kasama siya ha??!..sa isang sitwasyong pag naisip mo eh, napapaiyak ka na lang sa sakit nang dahil din sa kanya??!..kaya mo bang magmukhang tanga..as in umiyak ng dahil sa kababawan...ibuhos ang mga nararamdaman mo...kahit na puro kababawan nga lang naman...as in kahit sa harapan niya??!kaya mo bang maging barubal pag kasama mo siya??!yung tipo bang wala ka ng pakialam...mawala man ang manners mo...na wala ka naman talaga... LOL! JOKE!

in short...

KAYA MO BANG MAGING IKAW KAPAG KASAMA MONA SIYA??!

yung tipong hindi ka nahihiyang ipakita kung sino ka talaga...dahil alam mong...HINDI MO LANG SIYA TANGGAP...TANGGAP KA RIN NIYA...BUONG-BUO RIN...MGA TAO!!!tama na kasi ang trip...tama na ang pagmamadali...OO! masarap ngang mainvolve sa isang tao...pero diba mas masarap yun...LALO NA KUNG ALAM MONG TOTOO YUNGNARARAMDAMAN MO...kaya dapat, hindi tayo nagpapabulag sa akala nating LOVE...mag-antay na lang tayo...wag natin unahan...for all we know, ne pa pala siya angpara sa atin...pero pag nasagot mo lahat ng nasa taas...baka nga mahal mo na siya...

Sa Aking Pag-iisa

Kung minsan, kapag nag-iisa ako, ang dami-daming mga bagay-bagay na bigla nalang talagang pumapasok sa isip ko. Lalo na kapag jume-jebs. Marahil narin sa kawalang magawa kundi ang umupo sa inidoro.

Ano ba sa Tagalog?
Bakit ang toothbrush kapag tinagalog sepilyo, eh pano naman kaya ang toothpaste? Ang Typewriter makinilya sa tagalog, ah ano naman kaya sa calculator? Ang bicycle, bisekleta. Eh ang tricycle?

Sa mga pampublikong sasakyan:
Ang mga pampasaherong jeep. Halimbawa nalang ang biyaheng mula Pasay Rotoda hanggang Alabang ang ruta, aba eh nagka-cutting trip! Pasaway na mga driver. Minsan nakakainis pa yung mga pasaherong deadma sa pag-abot ng bawad. Kon-todo kunwari hindi narinig, pakiramdaman pa sila kung sino ang mag-aabot. Kulang nalang sumigaw ka ng makiki-abot po ng bayad ko. Pero kapag sila yung magpapa-abot ng bayad di pa marunong magpasalamat. Sa bus naman, may upuan na tatluhan diba? Malamang dun ka uupo sa may pwesto pa. Ganito naman ang gawain ng mga nakakainis na pasahero. Sa tatluhang upuan, kapag isa palang ang nakaupo malamang duon ka uupo. Iisipin mo na uurong ang pasahero. Eh pano kung hindi umurong? Tumayo at hinayaan kang umupo sa tabi ng bintana. No choice uupo ka. Aba badtrip at mauuna ka pa plang bumaba sa kanya. Sa MRT o sa LRT naman. Ang mga pasaway na pasahero haharang sa malapit sa pintuan. Kaasar diba?

Sa mga Fastfood chain:
Badtrip ang mga costumer na pagdating palang sa counter saka palang mag-iisip ng oorderin. Tumatagal tuloy ang pila. Sa haba ng pila at sa bagal ng mga crew eh pwede ka nang mag-isip ng oorderin mo bakit ba naman kung kelan nasa counter na saka palang mag-iisip. Pasaway na kostumer!

Sabi ni Vilma Santos:
Ang babae, kapag namatayan ng asawa, ang tawag sa kanila "biyuda" o "balo". Ang lalaki, kapag namatayan ng asawa, ang tawag sa kanila "biyudo". Ang anak, kapag namatayan ng mga magulang ang tawag sa kanila "ulila". Eha ang magulang kaya? ano ang tawag sa kanila kapag namatayan ng anak.

Ang walang kamatayang "Okay lang":
Saan ba nangaling ang sagot na "okay lang" kapag nagtatanong ka. Halimbawa, ang mataba at sobrang taba mong kaibigan ang nagtanong sa’yo. "Mataba ba ako?" Ang isasagot mo, "Okay lang." Eh "Oo" o "hindi" lang naman ang sagot. Ang baduy kung manamit mong kaibigan ang nagtanong sayo, "Bagay ba? Hindi ba baduy?". Ang isasagot mo uli "Okay lang!". Hay… Oo o hindi lang!

Ang mga Pilipino talaga!!! Pasaway!!!

Apoy

Sige na, sige na! Payag na’ko. Tutal hindi ka
niya kayang
iwanan kasi mahal ka parin niya at hindi ka rin naman niya
bibitawan dahil
ginagawa kaniyang fall back kapag hindi kami okay… Payag na
akong dalawa tayo sa
kanya. Tatlong araw siya sa’yo, tatlong araw siya
sa’kin. Oh kaya naman, sa’yo
siya sa umaga akin siya sa gabi. Kahit na luge
ako dahil anytime na gusto mo ng
sex pwedeng pwede mo siyang puntahan sa
bahay nila.

Tang ina! Hindi ako ganon kagago! Hindi ako makikihati sayo! Hindi
ko ugali ang
makipag-agawan. Kung gusto mo siya, kung mahal mo siya. Sayo na
si’ya.

Ang pagsisimula:

Nagkakilala kami sa simpleng textmate muna. Text-text, tawag-tawag sa cellphone. Hanggang sa naging madalas ang pag-uusap namin sa telepono. Tumatagal ng ilang oras ang pag-uusap namin hanggang sa lumalim ang pagkakaunawaan. Sa madaling salita, nabuo ang relasyon namin. Mas lalong naging madalas ang pag-uusap namin sa telepono. Isang buwan na ang relasyon namin ng magpasya akong makipagkita sa kanya. Naging maganda naman ang kinalabasan ng unang pagkikita naming iyon. Sa isang motel namin tanagpuan ang aming mga sarili. Unang gabi namin sa pagbisita sa kamunduhan. Sa labin-dalawang oras na pagsasama namin sa apat na sulok ng kwartong iyon. Lalong lumalim ang pag-iibigan. Maganda ang takbo ng relasyon namin. Madaling naaayos ang simpleng hindi pagkakaunawaan. Hindi pinalilipas ang isang araw ng hindi naaayos ang munting pagtatalo. Maganda, masaya, puno ng kulay at pag-ibig.

Ang pagpapatuloy:
Sa pagdaan ng mga araw, walang di pagkakaunawaan ang hindi namin inaaayos. Pinupunuan ang pagkukulang ng bawa isa. Naging bukas sa bawat saloobin, naging matapat sa bawat salita. Napaka-gandang simula at pagpapatuloy ng nabuong pagkakaintindihan.

Graduating siya noon sa kursong Business Administration(Marketing) sa isang State University sa Maynila samantalang ako ay nagtatrabaho sa isang Engineering Firm. Kapwa parehong abala ngunit hindi nawalan ng oras sa isa’t-isa. Sinisikap kong magkaroon ng sapat na oras para sa kanya. Isang beses sa isang Linggo ang pagkikita namin. Isang beses ngunit labindalawang oras na pagsasama sa isang di kalakihang kwarto ng langit. Ganoon ang naging takbo ng relasyon namin.

Ang simula ng paglalaro ng apoy:
Ang apoy. Ang apoy na nagsisilbing liwanag sa kadiliman. Maganda, kaakit-akit na liwanag. Ngunit sa kabila niyo’y hindi maaaring hawakan o ang madampian. Mainit, masakit, nakaka-paso. Ngunit sa taglay nitong ganda ay hindi maiwasan ang makipag-laro dito. Masarap kung mapapatatiling hindi ka madadampian. Mainit! Nakakapaso! Masakit!
Sa unang pagkakataon:
Nagdesisyon akong mag-aral uli. Civil Engineering ang kinuha kong kurso. Sa may kalayuang paaralan mula sa amin ngunit hamak na napakalapit sa bahay nila.

“Hon, gusto kong mag-aral uli. Sa malapit na University dyan sa inyo nalang.”
“Eh paano na tayo kung mag-aaral ka uli. Magkaroon ka pa kaya ng time para sa’kin?
“Oo naman! Kung nung nagtratrabaho ako eh nagagawa ko, ngayon pa kaya na mag-aaral ako at malapit pa sa bahay n’yo.”

Enrollment! Natuloy ang balak kong magbalik paaralan.

“Pahiram ng phone mo. Palit muna tayo ng phone. Idaan mo nalang dito sa bahay bago ka umuwi, pagkatapos mo dyan sa school.”
“Sige, idadaan ko nalang dyan mamaya. Pero kukunin ko rin bukas ha. Daanan ko uli dyan.”
“Sige, kita nalang tayo mamaya.”

Idinaan ko ang phone ko sa bahay nila at umuwi na.

7:00pm.
“Hon, dito na’ko sa bahay. Ingatan mo yung phone ko ha.”
“Matutulog na ako Hon, masama ang pakiramdam ko. Napagalitan pa ako ng nanay ko.”
“Sige magpahinga kana, Bukas dadaan uli ako sa inyo para kunin yung phone ko.”

Hindi ko na siya inistorbo. Masama kasi ang pakiramdam niya. Pinagpahinga ko na. Alas siyete pa lamang ng gabi noon. Kinabukasan, maaga akong nagising para bumalik sa school dahil hindi ko pa natapos ang pagpapaenroll. Dumaan muna ako sandali sa kanila para kunin nga ang cellphone ko. Malinis ang inbox, outbox, at maging ang sent items na folder ng telepono. Nang tignan ko ang Communication Logs… sinuri at tinignang maigi.

“Hon, anong oras ka natulog kagabi?”
“Maaga pa.. 7pm nagpaalam ako sayo na matutulog na ako dahil masama ang pakiramdam ko.”
“Ah ganon ba?”

Alam kong nagsisinungaling siya dahil mula ng 7pm hanggang kinabukasan ng 6am ay kumpletong nakatala sa Communication Logs ng cellphone ko ang lahat ng incoming, outgoing text messages at maging ang calls. Walang playa. Sa madaling salita, hindi siya natulog ng maaga. Magdamag siyang nakikipagtext at nakikipag-usap sa iba’t-ibang tao. Hindi ko n asana papansinin at palalakihin pero hindi ako nakap-pigil sa konprontahin siya.

“Bakit kailangan mong magsinungaling sa’kin?”
“Ano ba ‘yang sinasabi mo? Paranoid ka nanaman dyan?”
“Sabihin mo sa’kin na mula 7pm hanggang ngayon eh hindi ka pa natutulog. Hindi pwedeng magsinungaling ang Logs ditto sa telepono ko. Oo nga, nabura mo lahat ng inbox, outbox, sent items at ang mga received at dialed numbers, pero nakalimutan mong ireset ang Communication Logs. Ano? Magsisinungaling ka pa ba?”
“Hon sorry… Wala lang naman iyon.. Mga kaibigan ko lang iyon..”
“Oo nga… Sige! Mga kaibigan mo nga lang sila… My point is…. Nagsinungaling ka!”

Dahil sa mahal ko siya, pinalampas ko ang bagay na iyon at hindi na pinalaki pa. Ang importante nasa akin sya. Pero hindi ko rin maiwasan ang hindi usisain ang mga taong iyon. Kinuha ko ang mga numbers at isa-isang kinaibigan (textmate nga). Mabait naman ang iba. Gumawa ako ng samut-saring dahilan at palusot kung sakaling magtanong sila kung saan ko nakuha ang mga cellphone numbers nila. May mga taong madali kong nakagaan ng loob at sa kanila ko sinabi ang tunay na dahilan at kung paanong nakuha ko ang mga numbers nila.